Wietskes zoon is na de scheiding van zijn ouders negatief over zijn vader: ‘Herken m’n ex niet’
Als een kind onderdeel wordt van de strijd
Wat gebeurt er wanneer een kind na een scheiding steeds negatiever over één van zijn ouders gaat praten?
Als professional kun je geneigd zijn om te kijken naar wat het kind zegt en waarom het weerstand tegen die ouder ervaart. Maar juist in een scheidingssituatie is het belangrijk om ook te onderzoeken wat er rondom het kind gebeurt.
Voor RTL Nieuws reageert Roos Boer op de situatie van Wietske, die merkt dat haar zoon na de scheiding negatief over zijn vader spreekt. Een pijnlijke situatie waarin de emoties tussen ouders onbedoeld terecht kunnen komen bij het kind.
Een kind wil in principe ruimte ervaren om van beide ouders te houden. Wanneer één ouder negatief over de ander spreekt, expliciet of subtiel, kan het kind het gevoel krijgen dat het positie moet kiezen. Daarmee kan het belast worden met emoties en conflicten die niet van het kind zijn. Dat is ook de kern van Roos’ toelichting bij het oorspronkelijke artikel.
Voor professionals ligt hier een belangrijke opdracht: niet alleen kijken naar wat het kind zegt of doet, maar onderzoeken welke dynamiek tussen de ouders meespeelt en wat daarvan bij het kind terechtkomt.
De vraag wordt dan niet alleen: waarom wil dit kind afstand nemen van zijn vader? Maar ook: wat gebeurt er tussen de ouders, wat wordt er uitgesproken of voelbaar gemaakt en welke positie krijgt het kind daarin?
“Een kind wil van beide ouders houden. Als jij negatief spreekt over de ander, voelt het alsof het moet kiezen – en dat is een last die geen kind hoort te dragen.”
KIJK VANUIT DE KERN
Als het gedrag van het kind niet bij het kind begint
Een kind zegt: “Ik wil niet meer naar papa.” Of het neemt woorden en overtuigingen over die je niet eerder bij het kind hoorde.
Als professional kun je je aandacht richten op het kind: wat maakt dat het dit zegt? Wat is er gebeurd tussen het kind en de andere ouder?
Maar wat gebeurt er als je ook kijkt naar het systeem rondom het kind?
Een kind staat niet los van de emoties tussen zijn ouders. Boosheid, verdriet, afwijzing of wantrouwen hoeven niet rechtstreeks uitgesproken te worden om toch voelbaar te zijn. Een kind kan daarop reageren door positie te kiezen, mee te bewegen of afstand te nemen.
Dan wordt het belangrijk om niet alleen te vragen:
Wat is er met dit kind aan de hand?
Maar ook:
Wat speelt er tussen de ouders? Wat krijgt het kind daarvan mee? En welke emoties of verantwoordelijkheden draagt het die eigenlijk bij de ouders horen?
Daar ligt ook een verantwoordelijkheid voor de professional: het kind niet tot drager of oplosser van het conflict maken, maar ouders helpen hun eigen aandeel en emoties te onderzoeken.
Dat is kijken vanuit de Kern: niet alleen reageren op het gedrag dat zichtbaar wordt bij het kind, maar onderzoeken welke dynamiek daaronder en daaromheen meespeelt.
